De la soul bracht ‘buhloone mindstate’ uit in 1993

Op 21 september 1993 bracht De La Soul hun derde studioalbum uit, Buhloone Mindstate, waarmee ze bewezen dat ze nog steeds groeiden. Het album werd geprezen om zijn rijkdom, complexiteit en de chemische reactie tussen de productie van Prince Paul en de flow van de leden. Dertig jaar later wordt het nog steeds gezien als een referentie, een bewijs van hun onafhankelijke visie die hiphop als kunst en cultuur definieert.

Het was 21 september 1993. Op die dag kwam de derde studio-plaat van De La Soul uit: Buhloone Mindstate. Geen experimentele bijzaak, maar een volwaardige release die bewees dat het trio uit Long Island nog altijd groeide. Na twee iconische albums stond de groep op het punt om hun sound te verfijnen, zonder hun kern te verliezen.

Veel critici lieten in die tijd de vraag hangen: kunnen ze het nog? Buhloone Mindstate was het antwoord. Het album was dichter, complexer en muzikaal rijker dan alles wat er vooraf kwam. De productie van Prince Paul en de vlotte vlotte flow van Posdnuos, Maseo en Trugoy the Dove vormden een chemische reactie die nog steeds meegaat. Het is zout in de beste zin van het woord: rauw, authentiek en onbewerkt, maar met een technische precisie die je zelden hoorde in de jaren negentig.

Wat deze plaat uniek maakt, is de balans tussen het spel en de serieusheid. De La Soul waren nooit een groep die zich aanpaste aan trends. Ze volgden hun eigen pad. Dat zie je ook terug in de instrumentatie. Geen standaard samples, maar een mix van funk, jazz en hiphop die samen een eigen identiteit kregen. Het album klinkt nog steeds fris, alsof het gisteren is opgenomen. Dat is zelden gebeurd in de hiphopgeschiedenis.

Dertig jaar later is Buhloone Mindstate nog steeds een referentie. Het is niet alleen een goed album, het is een bewijs van wat mogelijk is als je je niet laat leiden door de markt, maar door je eigen visie. De La Soul toonde aan dat hiphop meer is dan alleen raps en beats. Het is kunst. Het is cultuur. En het is tijdloos.

Vandaag, precies 33 jaar later, is het moment om terug te luisteren. Niet voor de nostalgie, maar voor de kwaliteit. Want wat De La Soul in 1993 deed, is nog steeds de standaard. En dat is geen hype. Dat is feitelijke constatering.