ol’ dirty bastard’s ‘n***a please’ album uit 1999 herdenkt

Op 14 september 1999 verscheen Ol’ Dirty Bastard’s tweede soloplaten, *N***a Please*, die een explosieve release was met rauwe, onvoorspelbare energie. Het album, geproduceerd door artiesten als RZA en DJ Premier, combineert boom-bap en jazz samples met ODB's chaotische raapstijl. *N***a Please* wordt beschreven als een document van non-conformiteit dat een standaard zet voor authentieke, regels-negerende hiphop.

Op 14 september 1999 verscheen de tweede solo-plaat van Ol’ Dirty Bastard. *N***a Please*. De release via Elektra Records was geen standaard rol-out, maar een ontploffing. Twenty-seven years later klinkt het nog steeds zout. Geen poespas, geen veiligheidsnetjes. Alleen de rauwe, onvoorspelbare energie die ODB kenmerkt.

De plaat werd geproduceerd door een rooster van namen die de hiphop in die periode draaiden: RZA, DJ Premier, DJ Muggs, en zelfs DJ Premier die meedraaide op tracks die klinken alsof ze uit een andere dimensie komen. Het resultaat? Een collage van boom-bap, jazz samples en pure chaos. ODB rapte niet, hij schreeuwde, hij fluisterde, hij vloekte. Hij was de anti-techniek in een tijdperk dat steeds meer op techniek en flow draaide.

*N***a Please* is geen album dat je luistert op een Friday night. Het is een document van een geest die weigerde te conformeren. Tracks als “Wu-Tang Mutha” en “I Got a Plan” tonen de spanning tussen ODB’s wildheid en de strakke producers die hem probeerden te temmen. Het lukte niet. En gelukkig maar. Die spanning is precies wat de plaat zo sterk maakt.

In de context van Wu-Tang Clan was ODB de wild card. Terwijl de rest van de crew discipline en mystiek uitstraalde, was ODB de pure street-energie, de onberekenbare factor. *N***a Please* is de purest expressie daarvan. Het is geen nostalgie. Het is een standaard voor wat hiphop kan zijn als je de regels negeert en je eigen pad volgt.

De impact van de plaat is onmiskenbaar. Hij beïnvloedde generaties van underground artiesten die zochten naar authenticiteit boven polish. ODB’s stijl was niet te kopiëren, maar wel te waarderen als een unieke vorm van zelfexpressie. *N***a Please* blijft een must-listen voor wie de cultuur serieus neemt. Het is zout. Het is echt. Het is ODB.

Bron: The Source