method man reageert op wu-tang’s ‘once upon a time in shaolin’

Method Man reageerde op Wu-Tang Clans 'Once Upon a Time in Shaolin' door te zeggen dat hij de plaat niet haat en het een 'geldig stuk kunst' noemt, hoewel hij kritiek heeft op de lengte en de gelijkenis met RZA's sound. Hij benadrukte dat hij de volledige opname nog niet volledig heeft beluisterd en dat het een ervaring is, geen consumptieproduct. Het artikel belicht de turbulente geschiedenis van het album, van de veilingen tot de recente digitale sampler, wat het een controversieel kunstobject maakt.

De stilte rondom de legendarische single-copy release van Wu-Tang Clan is gebroken. Method Man heeft eindelijk luisteraars gegeven naar selecties van “Once Upon a Time in Shaolin” en zijn reactie is nuance rijk, maar niet onvoorwaardelijk positief.

Op de podcast “Pablo Torre Finds Out”, waar de luistersessie uit Brooklyn van 16 oktober werd besproken, sprak Meth uit dat hij de plaat niet haat. Hij noemde het een “geldig stuk kunst” en gaf credit aan producer Cilvaringz en zijn groepsgenoten. Voor HHZ is dit een moment van herkenning: hier gaat het niet om hype, maar om de feiten. De productie slaat harder aan dan de jarenlange rollout deed vermoeden.

Maar Meth blijft kritisch. Hij merkte op dat sommige delen te lang duren en dat Cilvaringz te dicht in de buurt van de kenmerkende sound van RZA bleef. Belangrijk detail: hij heeft de volledige twee uur lange opname nog niet compleet beluisterd. Hij wil nogmaals luisteren, in stilte, zonder publiek. Dat is de juiste instelling voor een werk dat niet bedoeld was als consumptie, maar als ervaring.

De ongemakkelijkheid rond dit project is geen nieuw verhaal. Al in 2024 noemde Meth de album een ongemakkelijk onderwerp binnen de groep. De leden werden betaald om nummers in te zingen, zonder te weten dat deze versen zouden eindigen op een unieke, fysieke release. Meth zag het resultaat eerder als een compilatie dan als het groepsalbum dat kopers werden beloofd. Die vraag naar intentie en transparantie blijft hangen, ook al is de muziek zelf stevig in elkaar gezet.

De geschiedenis van deze plaat is zo turbulent dat het een van de meest besproken projecten in de hiphopgeschiedenis is. Martin Shkreli kocht de enige fysieke kopie in 2015. Na zijn veroordeling voor effectenfraude werd de plaat door de rechter afgepakt. In juli 2021 veilde het Amerikaanse Ministerie van Justitie de album, met de opbrengst bestemd voor zijn schatting van 7,4 miljoen dollar aan boete.

Daarna kwam Pleasr in beeld. Zij betaalden 4 miljoen dollar voor de plaat. In een poging de wachttijd voor een volledige openbare release te verkorten, boden ze in juni 2024 een digitale sampler aan voor 1 dollar. De oorspronkelijke verkoopvoorwaarden verboeden een commerciële release tot het jaar 2103. Een eeuwigheid in hiphop-tijd, maar een realiteit die de cultuur omarmt als een mythe.

Terwijl Netflix “The Disciple: A Wu-Tang Fable” lanceerde op 16 oktober, regisseerde Joanna Natasegara haar debuutfilm. Ze volgde Cilvaringz van fanaat tot producer en schetste de kunstwereld-ambities achter een project dat jarenlang luisteraars buiten de deur hield. RZA fungeerde als executieve producer.

Dit album is geen simpele release. Het is een kunstobject, een controversieel statement en een test voor de loyaliteit van fans. Method Man’s reactie toont aan dat zelfs binnen de kern van Wu-Tang Clan er ruimte is voor twijfel, maar ook voor appreciatie. De plaat is zout: echt, rauw en onmiskenbaar aanwezig in de cultuur, ongeacht de omstandigheden waaronder het werd geboren.