Muziekkeuzes achter de Wu-Tang documentaire onthuld
De documentaire The Disciple: A Wu-Tang Fable gebruikt zorgvuldig gekozen muziek om de sfeer van de Wu-Tang Clan vast te leggen. Regisseuse Joanna Natasegada koos onder andere If I Ruled the World van Nas en Lauryn Hill om de aspiraties van de protagonist te vangen. Ook werden tracks als Mariah Carey & Ol’ Dirty Bastard's 'Fantasy' remix en het iconische 'C.R.E.A.M.' gebruikt om de cultuur en chaos van de tijd te illustreren.
De documentaire The Disciple: A Wu-Tang Fable gaat over de legende rond één enkele kopie van Once Upon a Time in Shaolin. Maar de muziekkeuzes van regisseuse Joanna Natasegada zijn net zo belangrijk als het verhaal. Ze heeft geen willekeurige hits gepakt. Elke plaat is met een reden gekozen.
Haar eerste keuze is Nas en Lauryn Hill met If I Ruled the World (Imagine That) uit 1996. Voor Natasegara is dit het hart van de film. Het liedje vangen de droom van protagonist Cilvaringz, geboren als Tarik Azzougarh. Hij wil onderdeel zijn van de New Yorkse hiphopcultuur die door Wu-Tang Clan werd gedomineerd. Het is zout. Het is de aspiratie van een jongen die de top wil bereiken.
Voor een ander moment, een hoogtepunt in de film, koos ze voor de Fantasy remix van Mariah Carey en Ol’ Dirty Bastard uit 1995. Een onverwachte combinatie, maar het werkt. De energy van Carey en de rauwe, chaotische stijl van ODB passen perfect bij de sfeer van die scène. Het is een moment van pure euforie.
Dan is er C.R.E.A.M., de iconische track van het debuutalbum Enter the Wu-Tang (36 Chambers) uit 1993. Natasegara is een grote fan van de manier waarop Wu-Tang samples gebruikt. Ze citeert RZA, die vertelde dat de track door vele versies is gegaan. Eén versie was twaalf minuten lang en heette Lifestyles of the Mega Rich. Uiteindelijk werd het de klassieke versie met Method Man op de hook. RZA noemde hem de melodische man van de crew, de persoon die de scherpte en de melodie bracht. Die hook is essentieel.
Tot slot verrast ze met Chers cover van Walking in Memphis uit 1995. Het origineel is van Marc Cohn uit 1991. Natasegara legt niet uit waarom deze plaat in de film staat. Ze zegt alleen dat het er hoort. Het is een mysterie, maar het past bij de onvoorspelbaarheid van de Wu-Tang-wereld.
Dit zijn geen willekeurige keuzes. Het is een selectie van platen die de cultuur, de aspiraties en de chaos van die tijd vangen. Het is hiphop in zijn puurste vorm.
Reacties Geen reacties